A Sunday Without a Story: A Personal Reflection

Bu haftaki öykümü yüksek sesle okursanız, pazar gününüzün iyi geçme ihtimali daha fazla olacak.  Kendi sesinizi duyunca, öyküye girmenizi de sağlayacağım. Hatta kendi sesinizle de tanışmış olursunuz. O halde buyrun, deneyelim. İÇ İÇE Kendime geldiğimde, en soldaki sandalyede oturuyordum. Donuma kadar ıslanmıştım. Montum, cüzdanım yoktu. Üstümde bir battaniye, köpek gibi titriyordum. “Kendine geliyor” dedi, iki […]